சிரித்தே கடக்க

வலிகளை
மொழிகளால்
ஒளிக்கும்

அவளுக்கு தெரியும்

வருத்தங்களை
சிரித்தே கடக்க

நிகழ்வாய் நானிருக்க

நிகழ்வாய் நானிருக்க
நினைவாய் மாறிவிட்டதாய்
நிழல் கண்ணீராடுகிறாய்

வாய்ப் பூ வசந்தங்கள் தான்
உன் மனப் பூ மணமா

எவராலும்
நிரப்பட முடியா இடத்தை
நான் நினைவெடுத்தாலும்

எங்கோ இருக்கிறது
ஓர் சிறு இடைவெளி

இப்படி நீ இயல்பு
விழி கசிய

உன்மனக்கதறல்
என்னுயிர்
உதிரவலிக் கீறும்
எனத் தெரிந்தும்

நானாது நம்பிக்கையெனில்
நானிருக்கும் வரை
வருந்தமணைக்கலாமா
உன் வளர்பிள்ளை மனம்

அழைக்கிறேனடி நிழலே
ஆயுள்கரம் நீட்டி
அன்புத் துயிலுறங்கு

என்றும் என் ...
நேசக் கைவளையில்

அதிமுக்கியமானவள்

உள்ளும் புறமுமாய்

உயிர் வாங்கி
விழித்து இமைத்து

இரு கைநீட்டி அழைத்து

இங்கிருக்கும் என்னை

எங்கோ சென்று

நினைவு கரைத்து
கண்ணீராடுகிறாள்

அம்மா அம்மாவென்று

அதிமுக்கியமானவள்

அவளும் ..தாய்மொழிப் பிரம்மனாய் !

அவள் சொல்வதெல்லாம்
உண்மையென
அவளைவிட அனைவரும் நம்பினர்
அவளும் அதையே விரும்பினாள்

காக்கை வெள்ளையென்றாள்
கலரடித்த கவிதையென்றனர்
நிலவு சுடுகிறதென்றாள்
வருந்தாதே வாட்டம்விடு
பூவும் வண்டும் வான் மோதி
மதுசிந்த ..கொல்லாதே
உறங்க இரவு கொடு என்றே தவித்தனர்

மலையும் ..மழையும்
மேடும் பள்ளமும்
காடும் கனியும்...அவளில்
இன்னதென்று பிரியாத
ஓரினச்சேர்க்கை கற்பனையே

இயற்கையெல்லாம் எடுத்து
இன உணர்வு செலுத்தி
நேசித்தலில் நேரினிமை உலகு சமைக்க

தனியொருவளாகிப் போனாள்
படைப்புலகில்
அவளும் ..தாய்மொழிப் பிரம்மனாய் !!!!!!!!