கொடி இடைப் பூக்கள்

சரம் சரமாய்
மொட்டழகு விரித்து
கீழ் தொங்குகிறது

அவளின்
இலையுதிர்கால
கொடி இடைப் பூக்கள்

உணர்வாடி சுமக்க முடியும்

எப்போதும்
உன் முதுகில்
நான்

உன்னைத் தவிர
வேறு யார்
என்னை

இத்தனை
இதம் பதமாய்
இமை காத்து

உணர்வாடி
சுமக்க முடியும்...உயிரே

வாலிப மனசு

ஆடை குறையிட்டு
அலங்காரம் நிறையிடுகிறாள்

வழிந்த வனப்பின்
பாதையில்
பார்வை தேங்கி

வாடித் துவளுது
வாலிப மனசு

கருணைப் பிரியமே

கனிந்த தேவமே
கருணைப் பிரியமே

காவல் கீதமே
கசியும் ராகமே

கமல வேதமே
கண்ணிய மனமே

தாவி அணைக்கும் தாய்மையே

என்றும் நின் மடி நாடி பிள்ளைச் சரணம் பரமமே...!!!!!

ஓம் நமோ பகவதே ..ஸ்ரீ அரவிந்தாய நமஹ.....!!!

ஆதிகால மிச்சமாய்

ஆதிகால மிச்சமாய்
பூமியில்

அப்பத்தாவின்
வெட்கம்

பயண நேசங்கள்

தொடர்ந்து போகவும்
முடியாமல்

திரும்பி வரவும்
பாதையில்லாமல்

பாதியிலேயே நின்று
தவிக்குது

பழகி ..புரிந்து
சரியில்லை என
தெரிந்தும்

விலகி விட
முடியாத
பயண நேசங்கள்